Snuisterijen

Onzinnige snuisterijen? mailt D. Daar hebben Hergé-handelaren toch heus het patent niet op!

Volgt een link naar de grote Spirou-veiling van Millon & Associés. Veel brave lulligheid die evengoed vrolijk stemt. De (bijna) zeventig jaar oude handdruk van Jan Kordaat lijkt me zomaar een mooi beginpunt voor een imposante Jijé-verzameling:

Geen geduld

Verkwikkend uitstapje naar P. in de Oostkaap. Zijn huis staat in een hekwerkwijk waar me aldoor en ongevraagd wordt toegevoegd hoe waarachtig men hier van het leven weet te genieten.
Het zal.

P. heeft een thuisbioscoopje met een beamer, 1500+ dvd’s en geen geduld meer om een hele film uit te zitten. We kijken naar de Funeral zonder de vier Weddings, naar de apotheose van The Truman Show en naar de dwaas coole aankomst van de bankovervallers tijdens de begintitels van Un Flic.
Waar ik aan denk is het jochie dat ooit twee stripalbums bezat (waaronder De Zwarte Rotsen) die hij keer op keer en van kaft tot kaft herlas.
Maar die herinnering is verjaard.
Ik besluit daar niet over te schrijven.
We moeten de week niet willen binnenvallen door een open deur.

De avonden

Bij de foto van Georges en Germaine aan de Vlaamse kust (1948) had een aantal A la recherche-volgers een heel andere associatie.
De Blauwe Sperwer, zei u?
Frits van Egters!
In de eigen beleving of in de uitbeelding van Dick Matena.

Eén lezer schrijft dat hij vooral een gelijkenis ziet met Gerard Reve zelf, en diens vrouw Hanny: ‘Zij trouwden in datzelfde jaar, 1948. En het kostte Hanny en Gerard veel moeite om afscheid te nemen. Een beetje doorspitten levert wel meer overeenkomsten op tussen Gerard Reve en Georges Remi.’

Dat lijkt me juist in dit jaar* een uitdagend researchklusje.


*) Voor de Chinezen is 2011 het Jaar van het Konijn...



Ik vlieg er even tussenuit. Over tien dagen terug.

Nul-kunst

Kavel 258, twee schetsvellen uit de Studios Hergé, begin jaren vijftig. Bevatten rookaroma en sporen van vijlsel afkomstig van een Gillot’s Inqueduct-pennetje. Volgens Philippe Goddin (zie bijgeleverde authenticiteitverklaring) ‘het ondubbelzinnige bewijs dat Hergé zich op zeker moment boven het papier heeft bevonden’.
Erg goede staat.
Richtprijs: 300 - 400 euro.

Enfin. Een stout staaltje nul-kunst dat, uiteindelijk gebundeld, niet zal misstaan in de traditie van de blanco boeken. Die zijn er, schreef Gerrit Komrij*, door de eeuwen geweest…

‘…met titels als Het Boek van Niets en Herinneringen van een lijder aan geheugenverlies. Onlangs zag ik in een boekhandel een werkje Was spricht gegen Homosexualität? dat geheel uit witte pagina's bestond. De achterflap vermeldde nog fijntjes: derde, geheel herziene en uitgebreide druk.’

*) Gerrit Komrij, Verzonken boeken (pag. 115)

Geen enkele toekomst

Krabbels van Hergé, gemaakt op 8 juni 1954, iets na 15.00 uur, op de achterzijde van de agenda van een redactievergadering.

‘Goh, en in goede staat?’
- Nou, ik zou zelfs durven beweren: Très bon état.’
‘Waar wacht je nog op? Naar de veiling* ermee!’

*) Lot 257, veiling Banque Dessinée, 27 februari 2011. Richtprijs is 400 - 500 euro voor een setje van vijf achterkantjes.

Nota bene: de tekenaar moest in 1925 nog het contact met zijn geliefde Marie-Louise (‘Milou’) verbreken omdat haar ouders hem niet zagen zitten: ‘Het enige wat die knul kan, is tekenen op tafellakens en onderzetters. Werkelijk, hij heeft geen enkele toekomst.’

Ongelikt

A la recherche du sourire perdu. Op zoek naar de verloren glimlach van mevrouw Hergé.
De Haan aan Zee, voorjaar 1948:


Mille milliards de tonnerre de Brest, wát een teder tafereel!

Of is Germaine hier gesmolten omdat haar man zich het kapsel heeft aangemeten van de ongelikte Spirou-held De Blauwe Sperwer?

Ongemakkelijk

Verstikking? Evengoed heeft de arme Germaine, zoals een A la recherche-lezer over de foto van gisteren opmerkt, domweg een hekel aan al die rokers in haar huis.

Maar struin door het beeldarchief en zie: de gekwelde/ongemakkelijke blik van mevrouw Hergé lijkt net zo omnipresent als de snor van Pleksy-Gladz in Szohôd.

Dansje, november 1943:



Dansje, november 1958:



Maandag: een teder beeld.

Die middag in Céroux-Mousty

Herenboer en landarbeider. Sinds het vorige maand verschenen Hergé côté jardin - Un Dessinateur à la Campagne (de foto komt van het omslag) op de leestafel ligt, zeurt het themamuziekje uit Bertolucci’s Novecento onophoudend door mijn hoofd.

Grazie signore Ennio Morricone per fare questa musica orribile!

Auteur Dominique Maricq (voormalig onderwijzer wiens ledikant al weer vele jaren in de archieven van Moulinsart staat) schrijft over de zuurstofrijke landerigheid van Hergé’s buitenverblijf in Waals-Brabant. De eerste afbeelding waar mijn oog op valt, is er eentje met Germaine in het middelpunt.
Zuurstof?
Verstikking.

Wees galant!

Bon. En al die Egyptische vrouwen die hun gezicht niet lieten zien op het Tahrir-plein, kunnen nog een braaf lesje leren uit een zestig jaar oud weekblad:


Wees galant, maak plaats voor de dames! (Tintin, 21 maart 1951, pagina 12)

Overigens werd voor het netjes ingekleurde origineel twee jaar geleden 60.000 euro neergeteld, ik vermoed/vrees door zo’n typisch Franse seksist met afgestorven gevoelens en een veronachtzaamde vrouw.

Beursaanbieding (2)

Een antiques & arts fair met 130 standhouders waartussen zich enkele stripgalerieën hebben gewurmd… Dat kan natuurlijk niet goed gaan.
Ik bedoel: de kunstliefhebber in me beziet een losgezongen origineel uit De Scepter van Ottokar en begint te steigeren.

Kom zeg, lazer toch op met je infantiele plaatjes voor vijf ton (€ 500.000) en je speculatieve lulpraatjes dat ‘de kunst van Hergé met de Spielberg-film in het vooruitzicht alleen maar hotter zal worden’.
Hotter...
Heet is ‘Rustende Nel’ van fauvist Rik Wouters.
En een defensieve investering bovendien.

Maar goed. Er was ook nog dat jochie in me dat toevallig wél warm werd van al die eendimensionale plaatjes. Voor hem waren de onzinnige Hergé-snuisterijtjes van de 9th Art Gallery hoogst vermakelijk:



Tintin, carte représentant Tintin & Milou de retour de leurs aventures en Amérique. Carte signée en impression Tintin et Milou. Cette carte est la plus rare de trois cartes commémoratif des retours de voyages de Tintin: Russie et Congo. Excellente état. Euro 4000.


Jacques Tardi. Amusant dessin dédicace représentant le professeur Tournesol bien à la manière de Tardi. Euro 350.


Dessin original, parue dans Le Soir en 1943. Dupont et Dupond détectives est une série de 42 petites histoires écrite par Paul Kinnet et illustrée par Hergé. Euro 2500

Beursaanbieding (1)

Naar Brussel om - op een beurs - de hand te leggen op de tiet van Duchamp*. En verdomd, wie we dáár hadden:


Très amusant dessin au crayon représentant Germaine Kieckens.
Tenzij de piepers in de fik staan, is het een groot raadsel wat nou zo grappig is aan deze potloodkrabbels.
Enfin.
Speciale beursaanbieding! Van € 4.500 voor € 1.150!
Zelfs S. had te doen met de onverkoopbare bakkersdochter.


*) Marcel Duchamp (Blainville 1887-1968 Neuilly-sur-Seine). « Le Surréalisme en 1947. Exposition Internationale du Surréalisme présentée par André Breton et Marcel Duchamp ». Luxe-exemplaar van de catalogus met de befaamde schuimrubberen vrouwenborst beschilderd in zachte, natuurlijke tinten, in een krans van zwart fluweel, gemonteerd op een roze kartonnen kaft.

Andere levenslijnen (3)

Met dank aan FB

Roodhuiden

L'attaque de l’auto par les Peaux Rouges, originele gravure van René Vincent, circa 1920.

Kavel 81 op Rétromobile, autoveiling van Artcurial waar ook Maserati’s en Aston Martins voor tonnen onder de hamer gaan. Weer eens wat anders dan de mottige modelautootjes (Tintin, Milou et Coco dans la voiture...) van Moulinsart.

Toch wordt ook hier de arme Georges er met de haren bijgesleept. Zie de toelichting bij de gravure, op pagina 36 van de catalogus*:

René Vincent illustrates the attack of a modern stagecoach against a background of skyscrapers, well before Hergé became interested in the New World, Indians and modernity. In fact, ’Tintin in America’ dates from 1931.

Zal zo wezen, maar dan nog is de exuberant futuristische racekitch van Geo Ham (kavel 87, let op de vierkante kaaklijnen) mij liever:

*) Een zinnenprikkelend boekwerk met hoog vroaar-gehalte.

Lieve help!

De deur gaat open en Mortimer deinst met een gesmoorde uitroep van schrik* achteruit… Voor hem verheft zich, ongeveer vijf voet boven de grond, een nachtmerrie-achtige vorm die dreigend en trillend voor hem staat.**

Bronzen E.P. Jacobs-asbak van producent Pixi, in een oplage van 25 exemplaren. Kost € 2400,-, de prijs van exact 500 pakjes Marlboro. Of zes (6) maal de volledige sushi-kaart van Japans restaurant Yamazato in Amsterdam.

*) Lieve help!

**) De 3 formules van Prof. Sato, plaat 26.

Tempeldieven

Onthullend mailtje van D. over de curieuze invitatie om...

...24 uur voor afslag te participeren op gevorderde goederen van de al dan niet verschoonbaar te verklaren onder voorlopig bewind gestelde hieronder vermeld.

Ter verduidelijking van deze juridische wartaal: D. werd in de gelegenheid gesteld om nog vóór de eerste openbare veiling een bod te komen doen op in beslag genomen materiaal uit Le Deuxième Souffle, de Brusselse stripwinkel van schuldenaar Michel Deligne.
Hij ging er niet op in.
‘Wie denken ze dat ik ben? Tony Montana die even een partij coke komt rippen?’

Deligne noemt zijn weldadige zaak Le Temple de la Bande Dessinée Ancienne.

‘De tempeldief, Al word hy niet op 't feit gegreepen, Noch zweeft de Straf niet ver van daar.’ (Horatius)

Mijn dealer, zoals ik D. hier wel eens gekscherend heb genoemd, blijkt zomaar een Man van Principes.

Welkom griepje

Zo stellig was het goede voornemen om de ongelezen-boekenstapel te decimeren, dat ik dat griepje alleen maar kon toejuichen. Tussen het beddengoed verteerde ik achtereenvolgens By Nightfall van Michael Cunningham (een eigentijdse Dood in Venetië vol pientere uitlatingen over moderne kunst), Memoires van een slecht mens van Theo Kars (‘Mijn voornemen is na te gaan hoe ik ben geworden wat ik nu op 67-jarige leeftijd ben’*) en Wilson van Daniel Clowes, het nieuwjaarscadeautje van D., inclusief een interviewknipsel waarin de tekenaar zich uitlaat over Hergé (later meer daarover).

In het fijne plaatjesboek In The Studio rept Clowes met geen woord over de geestelijk vader van Kuifje. Zijn inspiratiebronnen zijn des te verrassender. Pagina 179:


Links Clowes’ schetsboek (2002), rechts een… Zwarte Beertjes-pocket uit 1961. Dat de foto’s daarin van Kees Scherer zijn, verbaast me dan weer niets.


*) De ellendige aardworm is me nog 2500 euro schuldig.

Tchang!

Grrrriep...

Ondertussen, in Genève

Lang gewacht

Zonneklaar was onze afspraak om kunst te zien, niet om kunst te kopen. Maar het weer gooide roet in het eten. Na een onvrijwillige bed-in van twee dagen, knaagde het gevoel dat er iets vereffend moest worden. In de Lower East Side stuitten we op de sculptuur die een jaar eerder mijn hart had gestolen.
‘Stel u eens voor,’ zei de galeriehouder. ‘Die heeft al die tijd op u staan wachten.’

De uitgekookte kolokwint.

Veelvraat Boudewijn Büch inventariseerde ooit de smoesjes waarmee verzamelaars hun bestedingen proberen te rechtvaardigen. Populair is: Maar andere mensen kopen een dure auto. En dus ook: Ik kon dit niet laten liggen. Het wachtte op me.

Enfin. De transportkosten vielen mee.
Naar verhouding.

235 West 44th Street

We hadden tickets voor The Merchant of Venice met Al Pacino. Maar ’s middags stak de wind op en het werd niet best. Dat wil zeggen: het werd de ergste blizzard sinds 1948.
‘En nu?’ vroeg S. ontgoocheld.
De wereld buiten ons hotel was wit en angstaanjagend.
‘We kunnen het erop wagen,’ opperde ik. ‘Misschien is het alleen maar psychisch.’