woensdag 30 november 2011

Financieel nieuws


Mailtje van D. die zaterdag de handjes liet wapperen bij de L’univers du créateur de Tintin-veiling in Parijs. Voor wie zondag* het massaal overgenomen ANP-berichtje over het hoofd heeft gezien: die bracht 1,8 miljoen euro in het laatje. Waarvan een ongerijmde ton voor het album gesigneerd door Hergé én door zes maangangers.

En ja, deze aquarel ging vier keer over de kop:


Ingezet op € 40.000, afgehamerd op € 168.000. Is dat interessant? Mwah.
Maar fraai is ie wel.

D. maakt melding van iets wat door de media niet is opgepikt. Hij proefde de grootste opwinding bij de gewone albumkavels: ‘Geloof me, daar werden nieuwe standaarden gezet.’

Twee voorbeelden die D. ‘alleszins bizar’ noemt:

De OREILLE uit ’43 (4ème plat A20 blanc). Ingezet op € 7500 - 8500. Bij Artcurial hameren ze zoiets dan af op € 8200. Niet. Eindbod: € 23.751.

Nog bonter verging het de OBJECTIF LUNE uit ’53 (4ème plat B8). Inzet: € 2800 - 3200. Verkocht voor € 16.250.

Beiden in état impaccable.
‘Niet eerder zoiets meegemaakt. Er is een absolute run op nieuwstaat,’ concludeert D. ‘Hoogste tijd dat je gaat cashen.’
Opmerkelijk advies van een leverancier aan een van zijn beste klanten. Maar misschien is hij het beu dat ik al een half jaar zijn aanbiedingen negeer.

Dit is waar het hier ooit - op 2 juni 2008 - om begonnen is: ‘Genoeg is kortom genoeg, na bijna 30 jaar zet ik een klare lijn onder mijn collectie.’
Zou het dan nu eindelijk...?

Ach wat. Hoe zei Rutger Hauer dat ook alweer, een kwart eeuw geleden, in een van zijn onnavolgbaar slechte films? Juist. ‘Fuck the bonus!’

(Maandag op de oude voet verder)


*) Zondag ging overigens bij een ander veilinghuis (Banque Dessinée) een origineel van Kaproen onder de hamer. Opbrengst: nil. Voor de vunzige afsplitsing van Willy Vandersteen loopt nog niemand warm.

dinsdag 29 november 2011

Dank u, Sinterklaas! (2)



Mille millions de sabords! La Ferrière! Schaal 1 op 24, inclusief Germaines meubeltjes in botanisch motief. Plus een pietepeuterig flesje Vat 69. En dat... Terwijl... Ik had toch heus waar Le Vignoble op mijn verlanglijst gezet. LE VIGNOBLE! Wijngaard 82. De oude doorzonwoning van Gerrit de Jager. Met heg en ongeschilderde blonde buurvrouw.

La Ferrière… Godnondeju!

maandag 28 november 2011

Dank u, Sinterklaas! (1)



Mille milliards de tonnerre de Brest! De Franse paperbackuitgave van Franz Riklins standaardwerk over de psyche van Hergé! Mét de volledige transcriptie van het onderhoud dat de psychiater in april 1959 met de Tekenaar had.
Riklin: ‘Beste man, u moet de Demon van de Zuiverheid die zich in u bevindt, doden.’
Hergé: ‘Heeft u niet gewoon iets om te slikken?’
Al decennia onvindbaar, deze uitgave! DANK U, SINTERKLAAS!

donderdag 24 november 2011

woensdag 23 november 2011

Kramakkel



‘Synopsis’ op Filmladder.nl

Gedurfd jong… Op mijn kramakkele knieën kroop ik over zolder, vergeefs op zoek naar het Groot Antoniemenboek.

dinsdag 22 november 2011

C'était au temps du cinéma muet (2)



Bon. De Film. Maar eerst: de kater. Die verdreef ik op een grijze zondagmiddag in het restaurant van Wiels, een tot centrum voor hedendaagse kunst omgebouwde bierbrouwerij. Er was een voortreffelijke couscous citronné au poulet en een retrospectief van een obscure Poolse beeldhouwster. Alina Szapocznikow. Zei me niks. Greep me zomaar bij de strot. ‘Pop-art met weerhaken’ van een Holocaust-overlevende. Hoe kon ik daarna nog met goed fatsoen aanschuiven in een popcornbioscoop?

Door de Avond en de Mist reed ik terug naar Nederland. Die ene vraag van de trouwste A la recherche-lezer bleef vooralsnog onbeantwoord:

Heel opmerkelijk is het personage van Ivanovich Sakharine, volgens de aftiteling vertolkt door Daniel Craig. Naar mijn idee is het echter een glansrol van niemand minder dan Nick Rodwell. Ben ik de enige die veel van zijn uiterlijk en gedrag in deze nieuwe versie van Sakharine herken?

maandag 21 november 2011

C'était au temps du cinéma muet (1)


Afspraak met D. in een café aan het Brusselse Sint Goriksplein. Stringent draaiboek: één drankje, vervolgens naar De Film om de hoek, en dan… Whatever.
Die volgorde lijkt me cruciaal, maar D. gooit meteen roet in het eten. Hij is er al en in gesprek met een meisje dat zijn dochter had kunnen zijn. ‘Zeg haar alsjeblieft niet dat we naar een Kuifje-film gaan,’ fluistert hij als ze naar het toilet is.

Er komt een dj en dan zijn er beats en baslijnen die klinken alsof drie straaljagers tegelijk en op verschillende hoogtes overvliegen. D. overschreeuwt zichzelf, het meisje knikt steeds minder enthousiast. Straks pikt haar vriendje haar op en blijven wij hier sjikker achter. Verschrompelde appelen op de fruitschaal. Het leven is een lang proces van moe worden.

woensdag 16 november 2011

In de verzameling


Om S. niet van haar nachtrust te beroven, verplaatste ik mijn deplorabele lichaam naar de logeerkamer. De daarop volgende dagen blafte ik mijn hoestpartijen in alle eenzaamheid en in een golvend melos door het huis. Toen zelfmedelijden de overhand kreeg en ik zoetjesaan begon te vrezen erin te blijven, trok dit tafereel (restmateriaal uit de VPRO-reeks ‘Beeldverhaal’) me uit het dal:


Een nonchalant leunende Hans Matla, in de deuropening van zijn stripverzameling. Interviewer Jean-Marc van Tol staat buiten. Misschien moet je zelf verzamelen om daar de humor van in te zien.

Even later glipt Matla zijn gekte weer in en tuurt Van Tol discreet naar binnen:


Een ferme zwiep aan het handwiel van de mobiele archiefkast en de verzamelaar die alles heeft, wordt vermorzeld door 70.000 strips / 45 ton papier. Dat adembenemende beeld bezorgde me ten slotte voldoende zuurstof om weer op te krabbelen.


Maandag verder.

donderdag 10 november 2011

dinsdag 8 november 2011

Misstap op de maan


Wat hebben we hier?


Originele plaat van Les avontures de Flup, Nénesse, Poussette et Cochonnet. Ofwel : de ‘vervelende en stupide’ (Hergé’s eigen woorden) belevenissen van een jochie en zijn beste vriendje, zijn jongere zusje en haar opblaasvarken. Verscheen voor het eerst op 1 november 1928, in het eerste nummer van Le Petit Vingtième en sleepte zich tien weken voort, op een scenario van sportjournalist Armand de Smet, alias Smettini.

Kavel 353 op de L’univers du créateur de Tintin-veiling*.
En Bienvenu Mbutu Mondondo heeft alvast laten weten dat hij niet meebiedt.

Maar eerlijk gezegd viel mijn oog vooral hier op:


Album gesigneerd door Hergé én door zes astronauten die een voet op de maan hebben gezet, waaronder Buzz Aldrin en Alan Bean.

Een verleidelijke kans om een oude flater recht te zetten!


*) 26 november (catalogus)

maandag 7 november 2011

The cartoonist’s way


TIBET, plaat 9, onderste strook:


Originally Hergé draws the frame where Haddock falls off the gangway:


But in fact the true cartoonist would not put that frame in. And Hergé divested over that frame. You just see Haddock running on the gangway and it cuts immediately to him covered with bandage and plasters…:


…which is a real cartoonist’s way of doing things.*

Let overigens op de subtiele aanpassingen in de definitieve versie:


De tas van Kuifje die nu naar voren zwiept (om de haast te benadrukken) en Haddock die het zonder hoofdverband moet doen, maar ook zonder glas whisky. In plaats daarvan: hangende handjes op de armleuning. De arme kapitein is de regie duidelijk even kwijt!

*)Wijlen Harry Thompson over de ‘cartoonist techniques’ van de ‘comic artist’ Hergé, in een London Weekend Television-documentaire uit 1994. Waarin ook een Engelssprekende (!) Hergé opduikt. Plus een mild oordeel (‘a lesser one’) over een van de slapste cliffhangers van de Tekenaar:

TIBET, afsluiting plaat 8:



En hiervoor waren de lezers een week in spanning - TIBET, opening plaat 9:


Met dank aan WP voor de link.

woensdag 2 november 2011

Allerzielen



D. stuurt me het linkje naar een veiling - volgende week dinsdag - van Zwiggelaar Auctions, grootgrutter in Marten Toonder-kavels. Maar er gaat ook werk van Dick Briel onder de hamer, waaronder twee platen van een nooit voltooid verhaal over Oscar Wilde en een schetsboek van negentig pagina’s: ‘Gedateerd eind jaren tachtig en gebruikt als oefen- en voorstudie-album vol prachtig uitgewerkte potlood- en pentekeningen, voornamelijk portretten, waaronder figuren uit Professor Palmboom.’

‘Vermoedelijk zijn complete nalatenschap,’ schertst D. wat natuurlijk ongepast is, maar ook een schalkse verwijzing naar een leven als Oblomov.

Ze zeggen - tot vervelens toe - dat talent alleen niet genoeg is, dat je ook het talent moet hebben om het te gebruiken. Maar wat je nimmer hoort: het vergt ook moed om er juist niets mee te doen. Omdat je vóelt waar het op uit gaat draaien en omdat dat je domweg niet bevalt. Want: één keertje je talent gebruikt en je kunt niet meer terug. Ze zullen om méér roepen en als je verzaakt, is daar altijd het stille verwijt: Er zit zoveel meer in je. Vanaf dat erbarmelijke moment mag je gaan sjouwen met een steen waarin de epitaaf al is gezandstraald: Hij heeft er niet uitgehaald wat erin zat.

dinsdag 1 november 2011

De artistieke lat


S. die, teleurgesteld, voorleest uit het mailtje van een theater:

‘Tot onze spijt zijn alle optredens van de voorstelling Slappe Was van toneelgroep Carver geannuleerd. De makers hebben de voorstelling niet zo kunnen krijgen als ze voor ogen hadden. Het bedrag van uw kaarten zal worden teruggestort op uw rekeningnummer.’

Tsja, zoveel artistieke bezinning… De oude Georges had er een puntje aan kunnen zuigen: